HOL 219 on tour 2009

Eén evenement, maar in 6 verschillende landen. De Tour de France gaat dit jaar door 4 landen en 2 belastingparadijzen. En de HOL219 is er (natuurlijk) weer bij en natuurlijk ook weer het blog waar het wel en wee van de productie besproken wordt!

Dagboek deel 11

T +14 km 4357 - 4716 Soulmatz – Pontarlier – Les Rasses sur Sainte Croix (Zwitserland)

Elk jaar is er wel een dag dat het niet goed gaat met de route naar de volgende uitzending. Vorig jaar zijn we op 1 dag 2 keer gestrand langs het parcours. Vandaag was een vergelijkbare dag. Eerst wees de TomTom ons de weg via Zwitserland. En dat is niet handig als je met drie grote vrachtwagens aankomt. Grensgedoe als carnetten inleveren, stempels ontvangen is geen bezigheid die je graag wilt doen. Zeker niet twee keer op een dag.

Voor de geaccrediteerde Tour de France wagens zijn er wel speciale afspraken gemaakt, maar het is niet duidelijk hoe dat precies werkt. Al in Monaco zat de Zwitsere douane moeilijk te doen dat ze bepaalde papieren niet hadden dus het ergste werd gevreesd.

Een route via Basel weer naar Frankrijk zou dus een boel ellende op kunnen leveren en dus gingen we rechtsomkeert. Een dik half uur vertraging. Na een tussenstop vertelde de TomTom ons dat we weer een stukje terug moesten en het binnenland in. Via een smal weggetje kwamen we uiteindelijk in een dorp waar de tour doorheen zou komen. Weg afgezet en de weg oversteken was een absolute no go. Dan maar weer de snelweg op en via een ander dorpje naar Pontarlier rijden. Daar werd nog wat tijdsdruk op gezet omdat we sowieso de route moesten kruizen. Op goed geluk dan maar. Op een gegeven moment kwamen de borden die de officiële omrij-route aangaven in beeld dus gingen we die maar volgen. Weer kwam het parcours in zicht en zowaar stond het hek open. Via de porto snel controleren of alle 3 de wagens er waren en dan snel het parcours oprijden voordat de politieagenten ons tegen zouden houden. En zowaar, dat lukte.

Het was een grote stad waar we doorheen gingen en er stonden al veel mensen langs de kant. Dan is het weer zwaaien en goed uitkijken of er niemand snel oversteekt. Een afslag die we moesten nemen stond vol met mensen dus we moesten noodgedwongen een stukje doorrijden. Bij een volgende afslag was het wat rustiger en dan maar stil gaan staan en met gebarentaal de plaatselijke gendarme uitleggen dat we erdoor moeten. Alleen al het stilstaan op het parcours is voor de gendarmerie reden genoeg om licht in paniek te raken en een goede motivatie om ons zo snel mogelijk van het parcours te bonjouren, zo gezegd, zo gedaan.

De locatie voor vandaag was gepland langs een doorgaande weg bij een kerk. Maar de doorgaande weg bleek wel erg doorgaand te zijn. Tel daarbij op dat het zaterdag was (uitgaanspubliek), de volgende dag de tour daar zou starten en dat alles daarvoor die avond gebouwd zou worden en je krijgt een goede reden om binnen te gaan zitten. En daarvoor was een lokaal museum uitgekozen.

Bart G was nog zo overijverig om de tafel van Mart in het verkeerde gebouw te zetten. Niet goed wetende waar we moesten zijn had die het dichtstbijzijnde gebouw dat op een museum leek genomen. Het gebouw bleek echter een gemeentehuis te zijn en het museum 50 meter verder. Het was een klein museum wat vooral over absint ging. Helaas moesten we op de 1^e verdieping zijn dus alles moest naar boven. Kabels dwars door de gang en trappengat want ramen mochten niet open. Het werd weer een uitdaging voor licht en camera want in de kleine ruime moesten we weer de 4 personen aan tafel setting maken.

Het eten was deze keer ook een flinke uitdaging. Ten eerste zat ploeg 1 een half uur te wachten op de bediening. We waren wel door iemand in een achteraf zaaltje gestopt maar daarna vergeten ofzo. Uiteindelijk kwam er iemand binnen via de achteringang, die klede zich om en kwam later via het restaurant terug als ober. Hem duidelijk gemaakt dat we een beetje haast hadden en eigenlijk allang hadden moeten eten en toen stond het eten snel klaar: rauwe gehakte steak met een rauw ei erboven op. Dat was niet omdat het zo snel moest van, dat is een normaal gerecht in frankrijk. En alhoewel we in Nederland rauwe vis en broodje tartaar eten is de franse variant toch niet iets wat je graag ziet. Zeker niet als de verhalen van een paar jaar eerder ook op tafel komen, een halve ploeg een paar dagen ziek omdat ze toen ook Steak Tartare hadden gegeten. Na wat twijfel ging toch bijna iedereen eten. De maag moest toch gevuld worden en die fransen zijn toch ook niet helemaal gek om dat voor te schotelen aan toeristen.

Een deel van de groep zette het toetje in de pauze stand omdat de 19:50 promo gedaan moest worden en kwam later terug voor een lekker stuk appeltaart met chantilly.

De ‘studio’ werd aangekleed met allerlei attributen uit het museum. Om statieven en camera’s af te dekken werden kisten, manden en struiken uit het hele museum gehaald. Het werd een interessante uitzending met Sebastiaan Langeveld, een Raborenner die niet mee mocht met de tour, Thomas Zijlsma, een voormalig kankerpatiënt die op 1 dag 8 keer de Alpe D’Huez is opgefietst voor het goede doel en vandaag Lance Armstrong heeft ontmoet.

Na de uitzending moesten we wel naar Zwitserland. De hotels lagen allemaal net over de grens richting onze volgende locatie Aigle. Ondanks de Tour stickers hadden we ons ingesteld op een moeizame confrontatie met de douane. Maar we werden ergens de binnenlanden ingestuurd en kwamen bij een kleine grensovergang uit. Gesloten. Normaal gesproken moet je dan gewoon wachten tot die de volgende ochtend opengaat.  Maar de tour wacht op niemand, dus ook niet op de Zwitserse douane. Toch wel een kleine teleurstelling. Overmorgen Zwitserland uit via de snelweg zou wat meer op moeten leveren!

Het hotel was er 1 van de oude stempel, een oud kuuroordachtig gebouw met een prachtig uitzicht. Op het terras was een prachtig panorama van het Zwitserse landschap te zien, bij nacht. Dus alleen maar de lampen van de dorpjes en rijdende auto’s. Dat zou de volgende ochtend adembenemend moeten zijn.

Rotterdam is nog ver

Het is voorbij. Vele verhalen en ervaringen rijker. Miljoenen kijker wakker gehouden tot na twaalven. De kilometerteller is blijven hangen op 6724,4 km, gemiddeld 250 km per dag. De komende dagen komen hier nog de verhalen van de laatste week. Over de dwalingen in een wijnkelder van 5 km lang, kat die de uitzending binnenspringt en andere zaken.

Volgend jaar is de start van de tour in Rotterdam. Zoals de laatste jaren, is het maar weer de vraag of er een volgende Avondetappe zal zijn. Met stevige concurrentie van het WK Voetbal zal het in ieder geval niet de volle 3 weken zijn.

Dagboek deel 10

T +13 km 3991 – 4357 Contrexeville – Eguisheim – Soulmatz

De onweer van gisteravond was blijven hangen en volop aanwezig op onze volgende locatie, Eguisheim. Dat is een soort sprookjesdorp met peperkoekachtige huizen. Helaas voor Astrid kwam de regen met bakken uit de hemel en zag het er niet goed uit voor de buitenlocatie. Astrid vond dit de mooiste locatie van haar deel van de tour. Volgens het KNMI zou het de hele avond blijven regenen dus wachten op droogte zou zinloos zijn. Wat nog vervelender was, was dat de geplande binnenlocatie eigenlijk ook geen optie was. Een zeer kleine zaal waar het licht niet kon staan zonder overal in beeld te komen.

De ploeg ging maar op een terras zitten koffie drinken terwijl Astrid en Peter G op zoek gingen naar een andere locatie. Dat werd nogal lastig omdat de huizen allemaal klein zijn en er geen grote zalen te vinden waren. Ondertussen kwam Dennis Westenberg, de cameraman die Peter Bak aflost, dus die kon mooi aanschuiven in de wachtstand.

Na een tijdje kwamen Astrid en Peter G terug, ze hadden een afdakje gevonden bij een wijnproeverij. Helaas niet het hele dorpje in de achtergrond, maar wel een ander huis met de typerende bouwstijl van dit dorpje. Voor de kijker maakt het niet veel uit, die ziet sowieso een mooi plaatje.

Morgenochtend zijn de kijkcijfers voor de avondetappe in Nederland pas bekend, grappig genoeg waren deze op de uitzendlocatie in Eguisheim al direct zichtbaar. Een kijkdichtheid van 45, veelal Nederlandse, toeristen met een waardering van zeker 7.6, enkele collega’s van Chain en CVG niet meegerekend.

Er moest zelfs afzetlint aan te pas komen om de kijkers op afstand te houden, een ondankbare taak die voor Lonneke was weggelegd. Natuurlijk kon niet iedereen deze actie waarderen.

Het publiek zorgde nog voor een opmerkelijke ketting reactie. Vlak voor een promo zei iemand tegen het publiek dat Peter Bijl jarig was, het publiek begon te zingen, Peter Bak pakte een lampje om op Bijl te zetten. Maar dat lampje stond, net als Mart klaar voor de promo, Mart hoorde door het zingen de cue om te beginnen niet en zo stond Mart een paar seconden sprakeloos in het donker. Toen Mart refereerde aan het  zingend publiek besloot Astrid camera 2 te schakelen, maar die ging net nadat die geschakeld werd richting Bijl. Oftewel, chaos alom.

De uitzending daarintegen verliep prima. We hadden onder andere Bert van der Veer te gast en die was ’s middags in de regiewagen van de fransen gaan kijken. Dat leverde interessante plaatjes op. De regisseur die als een koning op een verhoogde zetel zit en alles overziet. De regisseur had zelf een paneel om de cross te maken zodat de schakeltechnicus het alleen maar voor hoefde te bereiden.

Het bleek ook weer dat het weer onvoorspelbaar is. Door de deskundigen was gezegd dat het vanavond 8 uur zou gaan regen. Maar tijdens de show was het gewoon droog en aangenaam buiten. Dan is juist wel balen dat het niet heeft geregend. Het eindshot was bedacht om op een ooievaarsnest te eindigen. Helaas waren de vogels gevlogen, misschien door het licht dat ineens op ze was gezet. Nog net op tijd werd een andere ooievaar gespot die kon dienen als laatste beeld van de avond.

Het afbreken van de set gaat razend snel. Wat we in ongeveer 4 uur opbouwen is in 30 minuten afgebroken en ingeladen, met dank aan een groot deel van de NOS crew die meehelpt. Iedere dag gaan daar weer enkele minuten van af. Wat dan volgt is een dagelijks ritueel. Van de NOS-equipe horen we hoe laat “de technniek” de volgende dag op locatie worden verwacht.  De afstand vanaf het hotel naar de volgende locatie is één gegeven. De dikke Tour bijbel vertelt ons waar de afzettingen en/of omleidingen zijn. In goed overleg, zoals dat zo mooi heet, wordt de vertrektijd voor de volgende dag bepaald. Omdat het aantal hotelbedden in Equisheim zeer beperkt is slaapt de hele ploeg vannacht in 8 verschillende hotels. Doordat zo laat bekend is geworden dat het programma door zou gaan, was er bij een aantal plaatsen geen hotel te vinden dat een groep van 20 man kon herbergen.

Voor Jeroen H., Remon en Thijs zou het nog een nachtetappe worden om bij een slaapplaats te komen.  Zij zouden in de dependance van Hotel Klein verblijven, een kleine 20 kilometer verderop in het plaatsje Soultzmatt. Van Pascal hadden ze de voordeursleutel en alleen een straatnaam gekregen.  Het huis zou te kennen zijn aan een rood/roze kleur, veel bloembakken met begonia’s,  vier parkeerplaatsen voor de deur en een stenen trap. Dat lijkt een eenvoudige opdracht, maar ‘s nachts in het stikke donker is dat met een te grote bestelbus in een te klein plaatsje best lastig. Het smalle straatje Rue Ingold was vrij snel gevonden. Je raad het al, een vrolijk straatje met veel begonia’s.

Eerst de materiaalwagen maar eens geparkeerd en lopend de straat verkennen.  Dit moet ‘m zijn, dachten ze al vrij snel. Remon probeerde de sleutel. Nee, toch niet. Da’s jammer dachten we toen de hond des huizes aansloeg. Zo ging het nog enkele keren. Uiteindelijk vonden we de dependance. De beschrijving klopte. De sleutel paste in het slot, alleen was deze met geen mogelijkheid rond te draaien. Wat we ook probeerden. Zou de eigenaar de verkeerde sleutel hebben afgegeven?

Het was inmiddels het 2.00 uur ‘s nachts. Toch maar weer bellen met Lonneke en Pascal.  De situatie was weinig hoopgevend. Hotel Klein was in diepe slaap er was niemand bereikbaar. De enige optie was een B&B hotel 30 km verderop waar Pauline en Lonneke 2 kamers hadden gereserveerd. Bij B&B hotels werken ze niet moet sleutels maar met toegangscodes.  In eerste instantie kregen ze hier maar één kamer geopend, bij de tweede kamer het reserveringsnummer en de deurcode van de 2^e kamer waren verwisseld. Het was inmiddels 3.15 uur. Voor drie personen waren er nu 2 tweepersoonsbedden.  Na enkele ronden kop of munt was de kamer indeling geregeld. Jeroen en Thijs op ‘n kamer. Remon (de mazzelaar) had een kamer voor zichzelf, maar zonder dekbed en kussen. Die moest hij afstaan aan Thijs die op de grond zou slapen…. Waar Pauline en Lonneke die nacht verbleven is nu nog onduidelijk.

308-gate

Het is normale zondag in het Mercure hotel in Ussac. Een groot deel van de ploeg is in het hotel aanwezig en heeft de avond ervoor uitgebreid geborreld. Rond 8:50 hoort Thijs het bed in de kamer naast hem kraken en piepen. Bart Reitsma hoort vergelijkbare geluiden en uiteindelijk komen ze tot de conclusie dat “het” in kamer 308 gebeurd moet zijn. Maar wie met wie dan? En hoe komen we daar achter. Een aantal mogelijke combinaties zijn te verzinnen. Er zitten immers meerdere charmante dames en heren in het gezelschap.

Smoesjes worden verzonnen om achter de kamerindeling te komen “Pauline, ik heb een briefje van 50 gevonden voor de deur van kamer 308, weet jij wie daar slaapt?”. We komen er die dag niet achter en de dagen er na sluimert het verhaal door de rest van de ploeg. Niemand die in 308 heeft geslapen of dat toe wil geven.

Dan waren het waarschijnlijk toch mensen uit de ploeg van onze Vlaamse collega’s. Of misschien ook niet…

De radertjes van de Avondetappe

Een kijkje achter de schermen van ons programma, gemaakt door het ANP.

Opgenomen in het Zwitserse Aigle bij het hoofdkantoor van de UCI.

Dagboek deel 9

T +10 km 3290 – 3466 St. Junien – Chateroux – Deols

Voor vertrek nog de laatste spullen opgeruimd. Een aantal dingen hebben we buiten de wagens gehouden om te kunnen drogen. Jelle en Misha hadden ook een aantal lampen en dimmerpacks in de schuur gestald. Na het ontbijt alles van hun gecontroleerd of het nog werkte. De dimmerpacks waren nog een beetje vochtig maar met een paar handdoeken en lampen als straalkachel erboven was alles na een tijdje droog. Wonderlijk genoeg werkte toen ook alles weer alsof het nooit had geregend.

De locatie van vandaag zou sowieso overdekt zijn dus was er de gelegenheid om ook de laatste druppels te verbannen. We stonden bij een oude kerk met een binnenplaats en aan het einde daarvan een soort galerij. Weer een volle tafel vandaag en gelukkig konden Jelle en Misha de meeste lampen aan het plafond ophangen.

Quatorze Juliet, de feestdag van de fransen zorgt voor rustige wegen maar ook voor rustige steden. Dan is er geen restaurant open waar je spontaan naar binnen kunt lopen. Daarom had Pauline had bij het werkbezoek een restaurant geregeld dat speciaal voor ons open zou gaan en het werd ook een speciale maaltijd: Kaasfondue. Terwijl wij er zaten te eten kwamen er nog toeristen binnen dus uiteindelijk was het voor de eigenaar de moeite waard om open te gaan.

Er was muziek in de uitzending. Een violist en een blinde toetsenist hadden muziek gemaakt geïnspireerd door onderdelen van een etappe o.a. start, demarrage, finish. Met wat beelden van renners erbij werd wel duidelijk wat ze bedoelden. Het andere spektakel kwam van Rob Harmeling, oud renner, die vurig pleit voor het gebruik van oortjes in de tour. Vandaag hadden ze getest hoe een etappe zonder oortjes zou zijn. Dat leverde een staking op van de renners die pas de laatste 40 kilometer echt gingen fietsen.

Dit jaar geen vuurwerk in het dorp zelf, maar ergens ver weg en ook nog voor de uitzending. Gelukkig konden we nog wel wat pijlen zien en hadden we de LSM om het op te nemen. Halverwege het programma kwam het idee om ook met vuurwerk te eindigen. Aangezien Dalida, de eindmuziek, altijd uit de LSM kwam, moest nog snel het bandje met Dalida worden gevonden en goedgezet. Met Fifi als laatste item was daar genoeg tijd voor. En zo eindigde de uitzending chauvinistisch met Franse vlag en vuurwerk.

Vandaag wisseling van de wacht qua regie. Pascal had de eer om zijn aandeel af te sluiten met de meest chaotische uitzending ooit. Astrid had meteen daarna een zeer relaxte leuke uitzending zonder problemen.

Alle goede hotels in de buurt zaten vol dus kwam het grootste deel van de ploeg terecht in het B&B hotel, voor de kenners, een soort Campanile hotel. We werden daar opgewacht met het verhaal dat regisseur Pascal kakkerlakken in zijn kamer had aangetroffen en daarom ging die in een ENG auto slapen. Dat beloofde een leuke nacht te worden.

T +11 km 3466 – 3719 Deols – Avalon

De volgende ochtend bleek het hotel een wisselend success / nachtmerrie te zijn. De meeste hebben niks gemerkt van ongedierte maar voor andere was het geen goede nacht. Gerard is snel onder de dekens gaan liggen en gaan slapen. Thijs had een paar kakkerlakken aangetroffen, ook in zijn bed. Peter Bijl had een beslapen kamer met vochtige dekens en is uiteindelijk in Pascal zijn kamer gaan liggen. Mart noemde het in zijn column een vreselijk hotel.

Snel weg dus, op naar Avalon. Een leuke rit dwars door Frankrijk, weinig snelweg, veel leuke dorpjes. Zoals La Charite waar we drie keer de Loire kruisten. Bij Avalon, ons eindpunt voor de dag, een supermarkt opgezocht om weer eens wat eten en drinken in te slaan. Cees, Thijs en Gerard gingen “op de klep lunchen”, oftewel stokbroodje en beleg kopen en bij de wagens eten. Remon en de Barten hadden geen trek in dat eeuwige stokbrood en/of ernstige behoefte aan een McDonalds. En zo zat de hele groep als een stel vrachtwagen chauffeurs naast de wagen te eten. Compleet met (luxe) stoelen.

Het dorpje zelf was weer zo’n leuk dorpje dat niet gemaakt is voor SNG’s van 4 meter hoog. Gelukkig werden de wagens opgemerkt door iemand van de VVV die ons een alternatieve route wees. Deze keer een kerk en een redelijk vervallen huis als achtergrond. Het was redelijk proppen met de wagens, doordat er nu aan 3 kanten van de tafel mensen zitten, moeten we ook goed in de gaten houden waar we de wagens zetten. Het zorgde er wel voor dat het net een TV compound voor een grote voetbalwedstrijd leek.

Vandaag een beetje een saaie uitzending. Johan Museeuw en een andere Belgische gast. Die laatste was op zich wel grappig maar doordat die erg lang van stof, werd die ook weer saai. Geen memorabele uitzending deze keer. Het hotel werd wel weer memorabel. We moesten achter het hotel parkeren, op een plek waar normaal gewone auto’s staan moesten wij nu met de vrachtwagen. En dat was krap, dus wat werd nog wat in en uitsteken, excuses aan de omwonenden voor de geluidsoverlast rond 0:45. Bij het uitstappen wilde de bestuurders deur van het materiaal busje niet meer normaal dicht. Die bleef bij een hoek van een graad of 45 steken.

Na de problemen met de aggregaat wagen en SNG wagen was het busje ook wel aan de beurt. Die deuk door de klapband telt niet, want daarmee kunnen we gewoon doorrijden. Met een open bestuurdersdeur niet.

In eerste instantie probeerde Thijs en Gerard het nog netjes op te lossen door te trachten de deur bekleding weg te halen. Maar dat zal met zoveel (verstopte) schroeven vast dat dat geen optie was. Bart G was ondertussen hoopvol bezig met de hulplijn van Volkswagen. Maar die deze niet veel meer dan naar postcodes, kenteken, serienummers vragen en doorverwijzen. Gerard was maar verder gegaan met de geleider die de deur tegenhoud te gaan slopen. Het leverde wel een komische situatie op. Aan de ene kant proberen om het via een monteur op te lossen en 1,5 meter verder werd er druk (en hoorbaar) aan de auto gesloopt.

Het “slopen” won het voor de monteur. Geen tijd om daar op te wachten, ‘morgen’ om 10:00 weer vertrekken dus geen zin om te gaan wachten of en wanneer er een monteur komt. Dat komt in Nederland wel goed.

T +12 km 3719 - 3991 – Avalon – Vittel – Contrexeville

De tour eindigde vandaag in Vittel, dus we moesten weer een stuk over het parkoers rijden. En dat is altijd leuk met alle mensen langs de kant. De meesten zijn blij dat ze eindelijk eens wat langs zien komen dus gaan uitgebreid zwaaien. Vandaag gingen we bijna over de finish maar werden op het laatste moment toch afgevoerd door Peter Bak. We kwamen, via de kuuroorden van Vittel, uit bij het Hippodrome. Daar staat een mooie houten tribune die op de wereld erfgoed lijst staat.

Wederom gedoe over de plaatsing van de tafel om een achtergrond te vinden voor de extra gast. Uiteindelijk toch gekozen om voor de tribune te gaan staan en een paar paarden als achtergrond voor de ‘sidekick’ te gebruiken.

Onze Franse collega’s kwamen nog uitgebreid langs met hun helikopter. Over de ren(tevens golf-)baan konden ze mooi plaatjes maken. Blijft mooi om te zien hoeveel ze mogen spelen en hoe ze daar gebruik van maken. Het lijkt wel of ze gewoon cart blanche krijgen om zo laag te vliegen als ze willen.

Het was een mooi punt om met de hele club in beeld te komen, maar het mocht niet baten. Gister waren onze collega’s van de VRT in beeld. Die werden door de Nederlandse commentatoren abusievelijk aangemerkt als de locatie waar Mart zou zitten. De Belgen zullen ’s avonds wel veel Nederlanders op bezoek hebben gehad.

Het was een matige uitzending. Wel een bijzonder verhaal van een Nederlandse hartchirurge die 1400 km gaat fietsen van Maastricht naar een congres in Barcelona. Mart kreeg nog gratis advies om gezonder te gaan leven. Het is niet duidelijk of die daar blij mee was.

Alhoewel Jelle en Misha weer druk aan het mopperen waren op de locatie en de statieven in beeld, hadden ze weer een prachtig plaatje gemaakt. De schimmige tribunes werkten mooi in de achtergrond.

’s Avonds bij het hotel nog een rare situatie. We hadden de code gekregen voor de voordeur en waren half binnen toen er ineens een opgeschoten jochie naar binnen wilde. Hij was druk en keek een beetje raar uit zijn ogen en dat was voor Thijs reden genoeg om een proberen buiten te houden. Maar de jongen bleef, vriendelijk, aandringen en kwam uiteindelijk toch binnen. Langzaam bleek dat die jongen toch bij het hotel hoorde en ging voor ons de nachtportier halen.

Na een tijdje kwam die, compleet met semi Elvis kuif, naar beneden en kregen we de sleutels en nog een heel verhaal waar we weinig van begrepen. Uiteindelijk bracht die ons naar buiten en wees op een auto van de live ploeg waar de ramen nog open stonden. Dus via Pauline met de Sol, Gerrit Solleveld, uit zijn bed bellen. Die kwam slaapdronken naar beneden om de boel dicht te doen.

Bij de borrel op het terras kregen nog gratis vermaak. Niet alleen probeerde onze hotel junk met ons te kletsen, ook de aankomende onweer zorgde voor een mooi schouwspel. Helaas monde dat ook uit in regen dus moesten we onder het zonnescherm gaan schuilen. Op een of andere manier presteerden Remon en Gerard het nog om kostbare whisky cola te verspillen. Dat was vooral jammer voor Thijs die het vol over zijn broek en in zijn schoenen kreeg.

Het hotel zelf was ook bijzonder doordat het een samenraapsel van verschillende huizen was. Trap op, rechtsaf trappetje naar beneden, linksaf, trappen omhoog. Dat maakt het een aardig doolhof als je ’s avonds laat aankomt. Wat dat betreft is het ook wel leuk om elke keer weer in een nieuw hotel te zitten

De Tour is weer begonnen

De eerste week is "De Tour is weer begonnen" een veelgehoorde uitspraak bij allerlei gelegenheden. Top10 redenen waaraan je kunt zien dat de Tour nu écht begonnen is:

1: als je na een pasta maaltijd bij de eerste stop op de heenreis onmiddelijk een sanitaire noodstop moet maken weet je dat de Tour begonnen is.

2: als je de wagens niet kan parkeren in Monaco omdat de parkeerplaats bezet is door de pers vanwege een persco van Tom Boonen weet je dat de Tour begonnen is.

3: als je de eerste avond in Monaco van 22.00 tot 0.00 "pou belle" dienst hebt weet je dat de Tour begonnen is.

4: als je met 3 wagens over het rubber van een vrachtwagen band stuitert weet je dat de Tour begonnen is.

5: als de sng bijna van de weg verdwijnt door een busje van Agritubel met acreditatie nummer 378 weet je dat de Tour begonnen is.

6: als het aggregaat van Bredenoord eerder naar huis wil dan de vrachtwagen van Bultman weet je dat de Tour begonnen is.

7: als Cees Bos met El Salvador op de foto staat weet je dat de Tour begonnen is.

8: als Remon met de sleutel van het busje zijn hotel kamer probeert binnen te komen weet je dat de Tour begonnen is.

9: als je 4 meter hoog bent en je bij elke viaduct in Marseille ziet dat de maximale hoogte 3.80m is dan is de Tour begonnen.

10: als de rustdag veranderd in een regendag waarop de uitzending letterlijk in het water valt en alles doorweekt terug de bus in gaat, Han Kok met een fantastische sliding de tafel red en Gerard voor de 
2de keer in 7 jaar van zender gaat dan weet je dat de Tour nu echt begonnen is.

Dagboek deel 8: T5/7

T +5 km 2245 – 2483 Perpignan / Cabestany – Colonia Guël  - Hospiltalet de Llobregat

De dag begon met dubbel goed nieuws. Mart is opa geworden, z’n kleindochter heet Lola. En Cees was snel klaar en z’n aggregaat zit goed vast. Vooral dat laatste is een klein wonder, want in Frankrijk gaan dit soort dingen over het algemeen toch op het franse gemakje. En dat leek ook nu weer het geval te worden. “Ce soir”, vanavond was zo’n beetje het eerste wat Cees hoorde. Maar toen die de magische woorden “ Le camion est pour le Tour de France”  uitsprak begonnen ze ineens te rennen en te sleutelen. De scheidingswand werd er tussenuit gehaald, aggregraat werd in de wagen omhoog getild en er werden nieuwe gaten door het staal heen geboord. Nu zitten de schroeven dwars door de vloer en stalen balk heen, die gaat niet meer schuiven. Volgens de man van de garage was de eerste constructie gekkenwerk en dit ziet er ook wel heel erg stevig uit.

Vandaag weer over de grens. Op naar Spanje om in de buurt van Barcelona de uitzending te doen. Al een paar dagen waren de weersvoorspellingen niet goed. Minimaal veel wolken en misschien ook wel regen. Die wolken waren er inderdaad vanaf de Pyreneeën, de regen kwam bij Barcelona met bakken uit de hemel. Bij de locatie aangekomen was het nog steeds nat en vreesden we het ergste. Een Nederlandse vrouw, Marien, die in Barcelona woont zou daar ook een feestje organiseren voor Rabo bobo’s. Het eerste plan van haar was om met parasols op een veldje te gaan zitten maar dat werden, met het oog op de weersvoorspellingen, stevige tenten. Op de dag zelf is nog besloten om het helemaal naar een restaurant onder aan de berg te verplaatsen. Marien hielp ons ook met het eerste contact bij de locatie want van dat Spaans hebben wij helemaal geen fromage gegeten. Het bleek dat zij een van de vaste kijkers was en al alle uizendingen van dit jaar had gezien. En natuurlijk kwamen de muggen van de Camargue ter sprake. Die hebben veel indruk gemaakt want daar hoor je bijna iedereen uit Nederland over. Marien zei dat ze al jeuk kreeg bij het zien van het laatste shot toen Peter G op een berg muggen onder een een lamp, inzoomde.

Productie en regie waren nog niet ter plaatse, dus kon nog niet bepaald worden wat we gingen doen, andere locatie vanwege de regen of niet? Een uitgelezen mogelijkheid om eerst maar luchen. Marien bracht ons naar de plek waar het Rabo feest zou zijn. Dat was in een  ‘bedrijfskantine’  op een (voormalig) fabrieksterrein. Maar dan niet zo’n kantine als wij die kennen. Gewoon een goed restaurant waar je voor 10 euro een 3 gangen lunch kon krijgen. Compleet met Cazpacho of Pasta vooraf en vis of biefstuk als hoofdgerecht. ’s Avonds zouden we ook daar gaan eten dus daar verheugden we ons al op.

Bij het toetje kwam de NOS equipe binnen en al gauw werd besloten om gewoon onder het afdak van de kerk te gaan zitten. De meeste spullen kunnen we goed afdekken, we hebben wel voor nattere vuren gestaan. Gelukkig maar, want het was een pracht locatie. Een onafgebouwd kerkje van Gaudi, UNESCO werelderfgoed zelf. Dus we werden wel een beetje in de gaten gehouden dat we geen brokken maakten. Het is een prachtig kerkje met een groot afdak, bekleed met allerlei mozaïek figuren.

Tijdens het bouwen en monteren werd duidelijk dat het een prima locatie was zo buiten Barcelona. Martijn Hendriks van de NOS had veel moeite om in en uit Barcelona te komen. Maar dat die met de auto van de gast van de avond, Johan Cruijff  was, maakte het wel wat makkelijker en kon die zonder veel problemen bij de finish komen. Met 3 grote vrachtwagens dwars door Barcelona rijden zou zeker geen succes worden. Thijs en Gerard hebben bij het restaurant een schotel geplaatst zodat de bobo’s de uitzending mee konden kijken op grote schermen. Er kwam ook nog een NOS delegatie dus het zou een groot feest worden, en dan kan Mart natuurlijk niet ontbreken!

Het avondeten was al net zo’n succes als de lunch. De menu kaart was hetzelfde, alleen de porties waren groter en daar moesten we maar 15 euro voor betalen. Helaas moest het met wat redelijke haast gegeten worden want de promo van 19:50 naderde weer. Bart G fungeerde nog als vliegende taxi om iedereen op tijd op de locatie te krijgen.

Als beginmuziek hadden we een spaanse versie van Lola van de Kinks gevonden, speciaal voor Mart zijn kleindochter. Met Cruijff was afgesproken dat hij de afkondiging van de muziek zou doen en zo aan de kijkers zou vertellen dat Mart opa was. Dat werd weer een leuk gekunsteld toneelstukje zoals wel vaker met niet acteurs.
Bij de uitzending waren alle Rabo en NOS bobo’s komen kijken, met hun glasje wijn in de hand. En dat zorgde voor nogal wat geluidsoverlast. Als de omgeving zo stil is, hoor je zelfs het zachte gepraat.

Na de uitzending werd Cees nog blij gemaakt door op de foto te gaan met Cruijff. Het duurde wel even voordat Cruijff uitgepraat was en Cees de moed had om het te vragen, maar dan heb je ook wat. Het Spaanse wegensysteem zorgde ervoor dat het nog even wat zoeken was naar het hotel. Knooppunten op de snelweg waren zo ingewikkeld dat de juiste afslag moeilijk te vinden was. Dan maar een rondje van zaak over de rotonde. Het credo “hoe mooier het hotel, hoe korter’ de nacht kwam weer tot zijn recht. Om 7:30 moesten we weer vertrekken om op tijd in Andorra te zijn. De weg zou betijds worden afgesloten vanwege de tour.

T +6 km 2483 – 2683 Hospiltalet de Llobregat – Ordino

Vroeg op, maar ook de wetenschap dat het hotel vandaag in de buurt van de uitzendlocatie ligt, dus eventueel de mogelijkheid om daar wat uit te rusten. Weinig gemerkt van de spits rond Barcelona, die stond de andere kant op. De enige vertraging die wij hadden was bij een koffiestop. We wilden wat aan de balie bestellen maar werden naar het terras verwezen, er zou zo iemand komen. Na een tijdje wachten ging Thijs weer naar binnen en weer werd ‘m verteld dat ze zo zouden komen. Maar ook dat liet op zich wachten. Uiteindelijk waren we 50 minuten bezig met het een simpele koffiestop. Gelukkig voor Bart R en Remon was er WiFi dus die hebben zich wel vermaakt met hun iPhone
.
De weg naar Andorra is een prachtige route door de bergen, de eerste keer dat we in de bergen zijn dit jaar. Andorra zelf maakte ook indruk. Ondanks de grote (taxfree) winkels en de tientallen pompstations en auto/motor showrooms. Blijkbaar zijn auto’s en motoren heel goedkoop in Andorra want je kon ze overal kopen. Andorra stad is een indrukwekkende spaghetti van wegen, kleine stukjes omrijden, bruggetje hier, tunneltje daar, maar het reed wel goed door. Wij moesten naar het dorpje Ordino verderop in de bergen en daar is het wat relaxter. Nu was het relatief rust maar in de winter zal het wel een mooi skioord zijn.

Het was nog even speurzoeken naar waar we nu moesten zijn, de TomTom’s deden het niet goed in de bergen en het exacte adres was ook niet te vinden. We kwamen uit op een rotonde aan het einde van het dorp. Na bestudering van het fotoboek, waar foto’s van de locatie’s in staan, bleek dat we op precies de juiste plek stilstonden. Onder het gebouwtje met die balkontjes en ronde lampen moesten we parkeren. Maar waar was dan die boom met rechts een deur waar de kabels doorheen moesten? Dat was nog even zoeken want de foto’s waren in de winter gemaakt. Nu was er een volle struik, maar toen de foto was gemaakt, leek er helemaal geen struik te zijn. Dat leverde nog wat onzekerheid op, maar toen bleek dat er op de foto nog vaag wat takjes te zien waren, wisten we dat we goed zaten.

We waren betijds in het dorp dus gingen we maar lunchen. Het restaurantje dat we hadden uitgezocht bleek onderbezet te zijn. We hadden al zelf de kaart gepakt en een keuze gemaakt, maar na een kwartier was er nog niemand geweest die ons ook maar een beetje aandacht gaf. Bekijk het dan maar en op naar het volgende terrasje. Daar ging het ook niet voorspoedig maar wel lekker kunnen eten.

Deze avond zou de eerste uitzending worden met een “sidekick”. Die was bij de NOS geïntroduceerd na de Olympische Spelen en nu is er op hoog niveau besloten dat we dat hier in de Tour ook moeten doen. Dat zorgt voor wat ongenoegen bij Jelle en Misha die problemen voor de belichting zien. Vandaag viel het nog mee doordat ze de lampen aan het plafond konden hangen. Cameratechnisch is het ook niet ideaal aangezien je nu de camera die de grote totalen en rijders maakt kwijt bent aan de “sidekick”.

De etappe kwam door het dorp en het was stevig bergop dus we konden eens een keer rustig kijken langs het parcours. Andere keren dat we ze voorbij zagen komen was het vlak en waren de renners zo voorbij. Nu kwamen ze ook nog in verschillende groepen langs dus konden we rustig kijken.

De nieuwe tafel situatie leverde weinig problemen op. Het was wel even wennen aan hoe de camera’s nu te gebruiken. Met maar 3 camera’s moet je voorzichtig zijn met je totalen omdat elke camera ook nodig is voor een close. Maar je wilt ook wat van de locatie kunnen laten zien. Wat dat betreft werden de verwachte moeilijkheden met deze situatie wel bevestigd.

T +7 km 2683 – 2858 Ordino – St. Liziere – Salies de Salat

De route door Andorra stad was wat lastiger dan de heenweg. Maar op een stuk kregen we hulp van de politie die zorgde dat we een short cut konden maken door even tegen het verkeer in te gaan. Even buiten het dorp gingen we tanken bij een ouderwets pompstation. Volgens Gerard stond die pompbediende er al sinds 1910. Het was ook ouderwetse service dat de goede man voor ons tankte.

Toen iedereen klaar was om te vertrekken sprong Gerard ineens uit de wagen en ging die bij Bart R achter het stuurd kijken. De wagen wilde niet meer starten. Stonden we daar bij klein pompstationnetje ’s morgens in de vroegte. De SNG kon geen kant op, alleen achteruit de berg af. Onze pompbediende probeerde te helpen, die zag zijn hele dagomzet in rook opgaan als de wagen niet weg ging. Hij brabbelde vanalles in een taal die we al helemaal niet begrepen. Een soort Spaans Fries waarschijnlijk. Hij probeerde waarschijnlijk duidelijk te maken dat we de SNG moesten laten rollen en dan starten tegelijk. Dat probeerde Bart R en Gerard maar het hielp niet, bang om achteruit de berg af te rijden konden ze niet teveel achteruit gaan zonder remmen en stuurbekrachtiging.

Aangezien de reclame karavaan er aan zat te komen en we daarna niet meer op het parcours zouden mogen rijden, werd besloten om met Cees met zijn wagen en de materiaalwagen alvast naar St. Lizier te gaan. Gerard en Bart R bleven achter in afwachting van hulp van Mercedes.

Voor de anderen werd het een mooie route over het parcours. Wij waren ruim een uur voor de karavaan en toch stonden er al veel mensen te wachten. Zelfs op de steile stukken berg af. Thijs en Remon zwaaiden zich helemaal suf naar alle wielerfans die naar ons zwaaiden. Weer opvallend veel agenten langs de weg. Elke uitrit, parkeerplaats moet worden bewaakt door de Gendarmerie. Sta je daar 6 uur in de brandende zon te wachten tot het circus voorbij is. Als je pech hebt sta je daar in het midden van nergens helemaal in je eentje, geen benijdenswaardige baan dus.

Onderweg contact gehouden met Gerard en Bart R. Ze waren in afwachting van Mercedes hulp. Maar de 24 uurs dienst in Andorra nam de telefoon niet op. Die in Spanje wel, dus daar zouden ze op moeten wachten en dat kon nog wel even duren. Hulp uit Frankrijk mocht niet, want dat was zo afgesproken met de Spanjaarden.

In verband met het rijden op het parcours kwamen we ruim op tijd aan in St Lizier. We konden daar niks doen, want onze achtergrond zou nog gebruikt worden voor een trouwerij. Dus we konden pas na 5’en gaan bouwen. Dan maar rustig op het enige terras in de buurt gaan zitten en relaxen, visjes kijken in de fontein en sightseeën in het dorpje.

Dan ineens het bericht dat de SNG weer rijd! Nadat de tour voorbij was hebben ze nog een keer geprobeerd om achteruit te rijden en te starten. Daarvoor waren Gerard en Bart R wel allebei nodig achter het stuur, zoveel handelingen kun je niet veilig in je eentje uitvoeren. En zowaar, de motor starte voordat ze de afgrond in stortte. Snel achter de tourkaravaan aan en zorgen dat de motor niet afslaat. De pompbediende zal ons wel voor gek hebben uitgemaakt dat we zijn tips niet meteen hebben opgevolgd. Uiteindelijk was de SNG rond 16:30 in het dorp. Prima op tijd want de bruiloft was nog in volle gang. De wagen iets verderop neergezet, met draaiende motor en ook in de ruststand.

Ineens stopte er een blauw busje naast Cees zijn wagen en Jelle haalde er een gewonde man uit. Het bleek John te zijn, een oude bekende van een kasteeltje waar de Avondetappe een aantal jaar terug meerdere keren is geweest. De man is een vriend van het programma geworden en wilde graag komen kijken. Onderweg, op die fiets, naar de locatie moest die uitwijken voor een auto en is daarbij lelijk neergekomen. Elleboog flink geschaafd en oud NOS T-shirt aan gort. Lopen ging ook niet lekker dus hij werd naast de wagen in de stoel gezet.
Eigenwijs als die was wilde die niet naar een doktor omdat het allemaal toch wel zou meevallen. Later op de avond bleek dat die waarschijnlijk zijn bekken had gebroken, toch niet alleen maar schrik en een flinke schaafwond dus.

Pas tegen half zes liep en reed het plein leeg dus konden wij onze spullen er neerzetten. Alleen een plaatselijke tokkie had zijn auto nog tussen de hekken gezet en die werd later weggesleept. Dat had de burgemeester voor ons geregeld, de goede man was al de hele dag af en toe bij ons langsgekomen om het e.e.a. te regelen voor ons. Tegelijkertijd was ook de Franse Mercedes hulp gekomen. Na een conference call met een tolk en een Frans monteur was de laatste op weg gegaan met de spullen. Blijkbaar had dat belletje goed geholpen want de SNG had binnen een half uur een nieuwe startmotor.

Vandaag een tafel met drie gasten en geen mogelijkheid om lampen in het plafond op te hangen. Dus in de uitzending waren regelmatig statieven te zien van het licht. Onvermijdelijk als je goed wilt laten zien in welke omgeving je staat en niet alleen maar de gasten aan tafel wilt laten zien. Qua uiterlijk doet het afbreuk aan het programma, maar inhoudelijk werkt het wel goed die extra gast / sidekick. Een discussie die nog vaker gevoerd zal worden.

Het hotel was een half uurtje rijden en we kwamen uit in een gokstadje met een paar casino’s. Via de nachtingang kwamen we bij een lift waar hooguit 3 mensen in konden en aangezien we met een grote groep tegelijk aankwamen, duurde het even voordat iedereen naar zijn kamer kon. De naborrel was op Bart R zijn kamer, daar waren biertjes en cola geregeld. Cees en Gerard hadden nog wat worstjes meegenomen dus het feest was compleet. Einredacteur Jan kwam ook nog een biertje drinken dus het werd een leuke afsluiting van een, wederom, gedenkwaardig tour-dag.

“Het was een beetje saai vorig jaar”

Voor de start van de Tour durfde Gerard de opmerking te maken dat het vorig jaar een beetje saai was. Weinig schokkends gebeurt, het ging allemaal te soepeltjes. Dit jaar is het wel anders, de stand tot nu toe:

-          Een stuk band van een vrachtwagen slaat op de snelweg tegen de mat. Een deuk bij de koplamp en een grote zwarte vlek tot gevolg.

-          Diezelfde band blijkt ook, in combinatie met roest, een deel van de uitlaat van de aggregaatwagen te hebben gesloopt.

-          Zoveel muggen in de Camargue dat een uitzending buiten niet mogelijk is, een uur voor de uitzending wordt besloten naar binnen te gaan.

-          In Marseille komen we allemaal te lage bruggetjes tegen, we doen er bijna een uur over om de wagens op de afgesproken plek te parkeren.

-          Net de uitlaat gerepareerd, blijkt het aggregaat niet goed vast te zitten, het gevaarte is 15 cm richting een zijwand geschoven.

-          Is net het aggregaat vastgezet, start de SNG niet meer als die op een berg langs het parkoers stilstaat.

-          De uitzending in St Junien valt volledig in het water. Na de teaser de set verplaatst naar een schuur vanwege een regenbui  van tropisch formaat. Tijdens de uitzending komt de straal niet door de wolken heen en zijn we een seconde of 30 van zender af. Het licht krijgt door het onweer problemen en valt diverse malen live uit.

De kijker heeft van de meeste ‘rampen’ niks gemerkt, behalve de muggen en de regen. Maar die 2 maken het juist weer het leuke en bijzondere van op deze manier TV maken.

Dagboek deel 7: T +9 km 3152 – 3290 Ussac – St. Junien

BREAKING NEWS: UITZENDING AVONDETAPPE ONDERBROKEN DOOR NOODWEER

Na een prima nachtrust, we konden eindelijk “bij slapen”,  zijn we richting Golf de Saint Junien vertrokken. Na ruim twee uur rijden kwamen we op het prachtige golf ressort aan. Een echte top locatie. De uitzendlocatie, het zwembad, het restaurant en onze kamer binnen een straal van 50 meter. Was het maar altijd zo…

Voor de wielrenners is het een rustdag, voor ons betekende dat wij pas aan het eind van de middag moesten bouwen. Lekker luieren dus. De “tafel van Mart” werd onder een reusachtige plantaan neergezet. Na het diner kwamen we langzaam in actie. Jelle en Misha hadden hun lichtplan gemaakt en begonnen hun lichtbus leeg te trekken. Rond kwart voor acht hadden we de gebruikelijk live promo (NED3) direct gevolgd door nog een promo (NED1), deze laatste wordt opgenomen en later in de avond vanuit Hilversum uitgezonden. Voor Mart viel er niet veel te melden, er werd immers niet gefietst. Hij maakte een dolletje op de green. Dat werd door Jan Stekelenburg niet helemaal gewaardeerd, Mart stond met een driver te putten. Een soort van vloeken in de kerk.

Ondertussen was de zon definitief achter een dik wolkendek verdwenen. Er viel een enkele druppel regen. Tegen beter weten gingen de voorbereidingen onder de plantaan door, een flinke parasol stand-by.  Om half elf begon het echt te plenzen. Een schuur direct achter de set werd qua licht en bekabeling voorbereid. Nog steeds hadden we de hoop buiten te kunnen blijven, maar na de live-promo (coming-up) zijn we als een speer naar binnen gegaan. We hadden maar enkele minuten om Mart en z’n gasten, de camera’s, microfoons, oortje en de afkijk monitor naar binnen te verhuizen. De uitzending begon aan een sta-tafel met keihard licht. Gerard bracht op de valreep Het Paaltje in veiligheid.

Het was echt improviseren. Zo werd het paaltje op de vast spanning aangesloten om maar iets te hebben. Daardoor was het lampje veel te fel en fikke het uit in het totaalplaatje. Pas toen Peter Bijl de tekst close in beeld had, kon die het diafragma dichtrekken zodat het te lezen viel. Buiten werd het noodweer alleen maar erger, compleet met onweer. Je kunt netstekkers en spanningshaspels in vuilniszakken inpakken, maar er zijn grenzen. Tegen zoveel hemelwater kun je niet veel doen. Jelle vond het, mede door het onweer, niet langer verantwoord om de spots buiten de schuur aan te laten. Nog voor hij iets kon doen viel een deel van het licht vanzelf uit (aardlek). Even later gevolgd door het licht in de schuur. Onze “studio”. Mart stond in het donker. Met maximale camera gain kon Thijs toch nog een ruisend groen plaatje produceren.  We moesten het doen met de TL-verlichting in de schuur. Later in de uitzending kwam daar toch nog een accu-lamp bij. Ondertussen werd het ook spannend in de HOL219. Gerard zag op z’n spectrumanalyser dat er meer slecht weer op komst was. Het wolkendek werd dikker en dikker en het HF-signaal naar de satelliet zwakker. Onze off-air, NED1 via de Astra satelliet, was al weg. Via intercom en mobiele telefoon wisten we dat de uitzending in Nederland nog was te volgen. Maar voor hoelang nog! Om nog “op de paal” te blijven had Gerard het zendvermogen ver 20 voudigd. Met bijna 300 Watt was het maximum bereikt. Helaas, het was niet voldoende en de verbindingen met Hilversum was verbroken.

Een aantal seconden zijn we van zender af en op het moment dat we weer terug zijn, valt het licht weer deels uit. Dan maar de TL verlichting in de schuur aan. Thijs kan het vanzelfsprekend niet bijhouden en even ziet de set eruit alsof je door een blauwe zonnebril kijkt. Er wordt geprobeerd om het licht weer aan de praat te krijgen maar een deel van de verlichting is gewoon stuk of gevaarlijk om aan te zetten. Het is leuke chaos en het plaatje op TV ziet er niet uit. Regisseur Pascal wil perse laten zien dat het een chaos is en schakelt camera’s die aan het changeren zijn of Jelle die een lampje goed zet. Eindredacteur Jan lacht zich helemaal rot en vind het allemaal prachtig, de chaos kan niet groot genoeg zijn.

Fifi wordt opnieuw uitgezonden omdat het een mooi onderwerp is en daarna sluiten we maar snel af. Peter Bijl laat in een groot totaal nog de troosteloze ruimte zien waar we staan en de meest opmerkelijke uitzending tot nu toe is ten einde. De spullen moeten opgeruimd worden, maar het is zoveel en zo nat dat je niet weet waar te beginnen. Parasols worden aangesleept om, relatief, droog te kunnen werken. Jelle en Misha besluiten om een deel van hun spullen op te slaan in de schuur, kunnen ze drogen en morgen gaan testen of het nog werkt.

Bij de bescheiden naborrel droogt iedereen weer een beetje en wordt er vrolijk nagepraat over de gebeurtenissen. Bij andere TV programma’s zou er heel wat gescholden en gemopperd worden als de uitzending van de zender af valt of het licht uit gaat. Maar hier vind men het prima, dat hoort nou eenmaal bij de tour.